เราเป็นพวกเดนตายจากการปฏิวัติ

Atukkit Sawangsuk 

เราเป็นพวกเดนตายจากการปฏิวัติ

อ่าน Kasian Tejapira โพสต์ในโอกาส 60 ปี สุธา ยิ้มแล้วทั้งตื้นตันทั้งใจหาย

ไม่ได้บอกว่า เฮ้ย เราดีวิเศษเหนือคนรุ่นอื่น เราก็มีถูกมีผิดมีข้อดีข้อเสีย แต่เราเป็นคนรุ่นพิเศษ ที่ไม่มีอีกแล้วจริงๆ ในโลกนี้ก็คงไม่มีใครเหมือน อดีตนักศึกษาที่เคยเคลื่อนไหวประชาธิปไตย เข้าป่าจับปืน ร่วมขบวนปฏิวัติกับพรรคคอมมิวนิสต์ ทุกข์ยากลำบาก เสี่ยงตาย พ่ายแพ้ รอดตายออกมา วันนี้บางคนเป็นเศรษฐี บางคนเป็นยาจก บางคนเป็นรัฐมนตรี เป็นนักธุรกิจ แต่บางคนก็ชีวิตล้มเหลว บางคนเป็นนักวิชาการ เป็นสื่อ เป็นศิลปิน เป็น NGO หรือกระทั่งเป็นพระ กระจายอยู่ทุกมุมของสังคม แม้แต่มุมที่สังคมไม่คาดคิด

เผลอแป๊บเดียว 40 ปีผ่านไป เวลาของเรากำลังจะหมด ไม่ว่าเป็นใคร ไม่ว่าสีไหน ข้างใด คนรุ่นเราเหลือเวลาอีกไม่นาน

00000

Kasian Tejapira 

เราเป็นพวกเดนตายจากการปฏิวัติ: ความในใจถึงพี่ยิ้มและอดีตสหายร่วมรบทุกท่าน

ระหว่างนั่งรอรับยาหลังพบหมอเย็นวันหนึ่งที่ศิริราช ผมมาคิดว่าจะมีอะไรไปพูดในงานฉลองอายุครบ ๖๐ ปีของพี่ยิ้มหรืออาจารย์สุธาชัย ยิ้มประเสริฐบ้าง ค่าที่รู้จักมักคุ้นร่วมงานทั้งกิจกรรมและวิชาการกันมาร่วมสี่สิบปี ระหว่างที่คิดก็รู้สึกว่าไม่อยากให้เป็นแค่การคุยความในใจถึงกัน ๒ คน แต่อยากบอกผ่านเลยไปยังมิตรสหายร่วมประสบการณ์ของเราทั้งหลายที่ยังมีชีวิตอยู่และกำลังย่างเข้าวัยบั้นปลายของชีวิตเหมือนกันด้วย

ผมนึกอะไรออกมาได้ ก็จดโน๊ตย่อใส่สมุดพกเล่มเล็กไว้ ขออนุญาตนำสิ่งที่จดไว้วันนั้นมาถ่ายทอดต่อสู่พี่ยิ้มและพรรคพวกได้อ่านกัน.....

“เราเป็นพวกเดนตายจากการปฏิวัติ
มากกว่าหนึ่งครั้งที่พระเจ้าอาจจะเอาชีวิตของเราไป
แต่ก็ปล่อยให้เรารอดมาได้
สำหรับผู้รอดชีวิตอย่างเราหลังการปฏิวัติ
คำถามก็คือจะดำเนินหรือเล่าชีวิตเราต่ออย่างไรจากตอนก่อน
ในสภาพที่ไม่มีพระเจ้า
ไม่มีทางเลือกอื่น เราต้องเขียนบทเอง
ในความหมายหนึ่ง เราก็เหมือนพวกเจได อัศวินในเรื่อง Star Wars
เป็นมนุษย์ที่มีประสบการณ์พิเศษ ถูกฝึกเป็นพิเศษ มีทักษะความชำนาญพิเศษ
มีพลังสร้างสรรค์สูง มีพลังทำลายมาก
อยู่ที่ว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร เพื่อใคร
อายุปูนนี้แล้ว อยู่ในช่วงเริ่มชีวิตหลังเกษียณ พวกเราคงอยู่อีกไม่นาน
นั่นหมายความว่าต่อไปคงไม่มีคนอย่างพวกเราอีกแล้ว
เหมือนดังที่แต่ก่อน คนรุ่นคณะราษฎร ๒๔๗๕ หมดไป
คนรุ่นเสรีไทยสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง หมดไป
พวกเราก็คงจะหมดไปในไม่ช้า
ต่อไปก็คงมีคนพิเศษรุ่นใหม่เกิดขึ้นมาอีก
แต่พวกเขาจะไม่เหมือนเรา
ไม่มีจุดอ่อน จุดแข็งอย่างเรา
ไม่มีจุดดี จุดบอดอย่างเรา
ไม่มีชัยชนะและความพ่ายแพ้อย่างเรา
ไม่มีสายตาที่มองโลกมองชีวิตอย่างเรา
พวกเขาจะแตกต่างออกไป
แล้วพวกเราล่ะจะใช้เวลาที่เหลือทำอะไร?......”

เสียงเรียกชื่อให้ผมไปชำระค่ายาและรับยาดังขึ้น ความคิดขาดตอนเพียงแค่นี้ เผื่อพี่ยิ้มหรือเพื่อนคนใดคิดออกจะเขียนต่อยังไง ก็เชิญนะครับ