ขยะอวกาศ คือชิ้นส่วนซากของดาวเทียมหรือยานอวกาศที่ถูกปล่อยทิ้งหลังจากปลดประจำการให้ลอยเท้งเต้งโดยไม่มีประโยชน์อยู่บนอวกาศ ในปัจจุบันพบว่ามีจำนวนกว่า 20,000 ชิ้น ซึ่งสิ่งที่น่ากลัวของขยะอวกาศนั้นไม่ใช่การที่จะตกลงมาบนโลก หากแต่เป็นการชนเข้ากับบรรดาดาวเทียมหรือสถานีและกระสวยอวกาศที่ยังปฏิบัติการอยู่
ขยะอวกาศชิ้นแรกของโลกได้แก่ ดาวเทียมดวงแรกของอเมริกาที่ปล่อยตามหลังดาวเทียมสปุตนิกของรัสเซีย ขึ้นไปโคจรรอบโลกในปี 1958 มีชื่อว่า Vanguard 1 ดาวเทียมดวงนี้อเมริกาใช้งานอยู่ 6 ปี หลังจากนั้นก็ปลดประจำการและปล่อยให้ลอยเป็นขยะอวกาศ
วิธีที่ผิดที่สุดในการทำลายขยะอวกาศก็คือ การใช้มิสไซล์ยิงหรือระเบิดให้แตกออก เพราะมีโอกาสที่เศษของขยะอวกาศจะแตกออกเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วไม่ตกลงมายังโลก เช่นในกรณีของกระสวยอวกาศ STS-118 ที่ถูกเศษของขยะอวกาศที่มีขนาดเพียงแค่ครึ่งนิ้ว ที่ลอยตามวงโคจรโลกด้วยความเร็ว 30,000 – 40,000 กม./ชม. (เร็วโคตรนรก) พุ่งกระแทกเข้ากับผนังของยานทำให้เป็นรู
การกำจัดขยะอวกาศที่ถูกต้องคือ จะต้องปรับวิถีโคจรของวัตถุนั้นๆให้เข้าสู่ชั้นบรรยากาศโลกเพื่อเผาไหม้และตกลงในที่ๆห่างไกลผู้คนเช่น ทะเลหรือที่รกร้าง แต่การทำเช่นนี้มีข้อเสียอย่างหนึ่งคือต้องใช้เชื้อเพลิงพอสมควรจึงจะไม่ค่อยมีใครทำกันนัก แผนสองที่ดีกว่าก็คือปรับวิถีโคจรให้ดาวเทียมที่จะปลดประจำการเชิดหัวลอยขึ้นไปโคจรในระยะ 30,000 กม.จากโลก (ระยะโคจรของดาวเทียมที่ปฎิบัติการจะอยู่ราวๆ 800 , 1,000 , 1,500 กม. จากพื้นโลก) ซึ่งใช้เชื้อเพลิงน้อยกว่ามากและปลอดภัย เพราะระยะนี้จะไม่มีดาวเทียมหรือสถานีอวกาศใดๆโคจรอยู่ ถือว่าเป็นสุสานขยะอวกาศก็ว่าได้
เรียบเรียง : SpokeDark.TV
แสดงความคิดเห็น