ชายผู้จดบันทึกทุกนาทีของชีวิต
มอริส วิลลาเริล อาจารย์ด้านการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ซึ่งอาศัยอยู่ในกรุงมาดริดของสเปน ได้กลายมาเป็นนักจดบันทึกชีวิตของตนเองในแต่ละวันอย่างละเอียดมาได้ 6 ปีแล้ว โดยเขาใช้สมุดบันทึกและกล้องถ่ายรูปแบบติดหน้าอกเสื้อที่ถ่ายภาพอัตโนมัติทุก 30 วินาที รวมทั้งอุปกรณ์ฟิตเนสเช่นเครื่องนับก้าวเดิน เข้าช่วยบันทึกความเคลื่อนไหวของตัวเองตลอดวันด้วย
มอริสบันทึกกิจกรรมที่ตนเองทำลงไปทุกอย่างแทบจะเป็นรายนาที ไม่ว่าจะเป็นเวลาตื่นนอน รายการอาหารมื้อเช้า หรือการพบปะพูดคุยกับสมาชิกในครอบครัวและเพื่อน ๆ โดยกล้องติดหน้าอกเสื้อจะถ่ายภาพที่อยู่ตรงหน้าเขาไว้ถึง 1,200 ภาพต่อวัน ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นภาพสิ่งของหรือเหตุการณ์ธรรมดาที่ไม่น่าสนใจแต่อย่างใด
ปัจจุบัน มอริสมีสมุดบันทึกที่เขียนไปแล้ว 37 เล่ม และสะสมภาพถ่ายประจำวันไว้กว่าหนึ่งล้านภาพแล้วโดยไม่ทิ้งแม้แต่ภาพเดียว แม้จะยอมรับว่าเขาไม่สามารถนั่งดูภาพเหล่านี้ได้จนหมดก็ตาม มอริสยังบอกว่าภรรยาและลูกของเขาไม่ว่าอะไร กับการที่เขาจดบันทึกและถ่ายภาพตรงหน้าทุกนาที แต่เขาบอกว่าไม่ได้เอากล้องเข้าไปในห้องนอนและที่ส่วนตัวอื่น ๆ
มอริสเริ่มบันทึกชีวิตตนเองอย่างละเอียดเมื่อมีอายุได้ 40 ปี เนื่องจากได้คิดทบทวนย้อนหลังไปในช่วงชีวิตที่ผ่านมา และเกิดความต้องการจะรู้อย่างแน่ชัดว่า ตนได้ทำอะไรลงไปบ้างในวันหนึ่ง ๆ ตลอดช่วงชีวิตที่ยังเหลือ ซึ่งอาจเป็นอีก 30-40 ปีข้างหน้า โดยนอกจากกิจกรรมและเหตุการณ์ต่าง ๆ แล้ว มอริสยังจดบันทึกอารมณ์ความรู้สึกและความคิดที่เกิดขึ้นกับตนลงไปอย่างละเอียดด้วย
อย่างไรก็ตาม การจดบันทึกอย่างละเอียดแบบนี้ถือเป็นงานหนักเอาการ แต่มอริสบอกว่า เขาพยายามตื่นเช้าและเขียนบันทึกความรู้สึกราว 750 คำ ก่อนจะเริ่มดาวน์โหลดภาพและข้อมูลจากอุปกรณ์ฟิตเนสมาเก็บในคอมพิวเตอร์ ซึ่งทั้งหมดนี้ใช้เวลาราว 1 ชั่วโมงในแต่ละวัน
สำหรับประโยชน์จากการบันทึกชีวิตประจำวันอย่างละเอียดเช่นนี้ มอริสบอกว่าเป็นกระบวนการทบทวนประเมินตนเอง ย้ำเตือนถึงสิ่งที่ต้องทำ และช่วยในการวางแผนไปข้างหน้า โดยเมื่อมาย้อนดูสิ่งที่ตนเองทำลงไปในบันทึกแล้ว จะทราบถึงข้อเท็จจริงในขณะนั้นได้มากกว่าการใช้ความรู้สึกจากความทรงจำ เช่นมีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขาคิดว่าทำงานไม่คืบหน้า แต่เมื่อมาย้อนดูข้อมูลจริง ๆ ในสัปดาห์นั้น กลับพบว่าจริง ๆ แล้วมีความคืบหน้าไปมากทีเดียว
นอกจากนี้ การบันทึกภาพเหตุการณ์ตรงหน้ายังช่วยค้นหาสิ่งของที่หายไปเพราะลืมทิ้งไว้ เป็นหลักฐานป้องกันตนเองหากจะเกิดคดีความต่าง ๆ ขึ้นมา ทั้งยังบันทึกเหตุการณ์สำคัญและน่าประทับใจของชีวิตไว้อย่างละเอียด เช่นเหตุการณ์ที่ภรรยาของเขาคลอดบุตรชายคนเล็กที่บ้าน และเหตุการณ์ที่พ่อของเขาเสียชีวิตที่โรงพยาบาล
ที่สำคัญที่สุด มอริสบอกว่าการบันทึกแบบนี้ช่วยในการปรับปรุงนิสัยที่ไม่ดี ของคนเรา ซึ่งแต่ละคนยากที่จะตระหนักรู้ตนเองและลงมือแก้ไข โดยการย้อนอ่านบันทึกในแต่ละวันจะทำให้มองเห็นถึงความจริงข้อนี้ได้
http://www.bbc.com/news/magazine-37631646
แสดงความคิดเห็น